Turkije (voor de 2e keer)

DE CIRKEL IS ROND

Wat ons in Iran nog wilde lukken, werd in Turkije onmogelijk. Ooit moest het wel gebeuren, we konden er niet omheen. We hebben het hier over het kruisen van onze route. Precies in Diyarbakır, de hoofdstad van de Turkse koerden, was het zover. We kwamen aan op een plek waar we al eerder waren geweest op deze reis. Grappige toeval: het was op de dag precies één jaar geleden dat we er waren geweest! Met het sluiten van de cirkel eindigde voor ons het gevoel om ver weg te zijn. Maar elk einde betekent ook altijd een begin (heb je die wijsheid ook weer in je pocket!). Voor ons was dat het terugkeren naar het bekende en nog leuker, het weerzien van vrienden!

De eerste kandidaat was Faruk. Een ontzettend openhartige en ruimdenkende Koerd die we vorig jaar hadden leren kennen, toen we twee nachten hebben gekampeerd op zijn bewaakte parkeerplaats in hartje Diyarbakır. Ook dit jaar gingen we weer buiten de stad stiekem hasj roken en biertjes drinken. Bij het afscheid hebben we hem beloofd ook onze vrienden langs te sturen. Dus alle overlanders die ook deze kant op gaan, jullie zijn van harte welkom! Hier de coördinaten: N37 54.636 E40 13.989

Vervolgens hadden we een afspraak met onze vriend, voormalige huisgenoot en ex-collega René uit Assen. Deze ontmoeting stond al weeeeken en maakte onze reis zo nu en dan een beetje spannend (vooral voor René), omdat we niet altijd zeker wisten of we op tijd in Kayseri (stad in centraal Turkije) zouden aankomen. Maar alles is goed gekomen en we hebben hem keurig op tijd van het vliegveld opgehaald. Met zijn drieën hebben we vervolgens gedurende een week van Cappadocia via de Zwarte Zee naar Istanbul gereden. Het was een gezellige week met heerlijk Turks eten (as usual), veel kilometers (bijna 2000), off-road rijden door Cappadocia (check het filmpje hieronder), twee geweldige kampeerplekken in de natuur en ontelbare gesprekken over karpervissen (“ik heb hier gevoerd”), koken (“terug naar de basis”) en voetbal.

“Hebben jullie Hollandse koffie?” werden we op een ochtend na een nachtje wild kamperen door een voorbijrijdende auto gevraagd. De inzittenden: de Nederlander Jan en zijn Turkse vrouw Ferdane. Stom toevallig woonden ze nog geen kilometer van onze slaapplek vandaan in het schattige en totaal onbekende dorpje Ortaburun. Eerst werden we uitgenodigd voor ontbijt, later gingen we samen thee drinken bij het locale theehuis en ’s avonds werden we verwend met lekker eten en mochten we blijven logeren. Toen we de volgende dag na het ontbijt, een sessie vissen bij het dichtst bijzijnde stuwmeer en nog meer thee afscheid wilden nemen, werd ons prompt door andere dorpsbewoners aangeboden om bij hen te eten en overnachten. Wat een hartverwarmende gastvrijheid! Maar we hadden alweer een nieuwe afspraak op de planning en vonden het ook weer lekker om weer met zijn tweeën verder te trekken. Ook bij dit afscheid werd ons verzekerd dat al onze vrienden net zo welkom zouden zijn als wij. Dus hier wederom de coördinaten: N40 37.094 E29 08.995 🙂

Ja, en toen was er Eveline, een vriendin en voormalige collega van GITP, die met haar vriend Max had besloten om ook met de auto naar China te rijden. In de aanloop hadden we al vaak heen en weer gemaild over de voorbereiding van hun reis. Ik leefde helemaal met hen mee en was weer terug bij de voorpret. Toen we eenmaal wisten dat zich onze wegen ergens in Turkije zouden kruisen, begon het ge’sms. “Waar zijn jullie nu?” “Wanneer komen jullie het land in?” “Via welke kant rijden jullie langs de zee van Marmaris – eh – Marmara?” en zo voort. Om een lang verhaal kort te maken, hebben we ergens in de pampa afgesproken (N41 01.717 E27 49.646), urenlang bijgekletst, een maaltijd met Nederlandse, Turkse, Russische en Kazachse ingrediënten gekookt en een dag later onze daktenten ingepakt en in tegengestelde hemelsrichtingen verder gereden. Check hier hun bericht over onze ontmoeting.

Tot slot, de grote verrassing, maar zeker niet voor de eerste keer: de Hofstetters! Al in 7 landen zijn we dit leuke Zwitserse gezin met hun zoon en hond tegengekomen (Mongolië, Laos, Cambodja, Thailand, Maleisië, India en nu Turkije). Soms gepland en soms toevallig. Deze keer was het van de categorie ‘toevallig’. Zij kwamen vanaf de Middellandse Zee en reden naar het noorden om in Griekenland de boot naar Venetië te pakken. En wij waren juist van plan om nog een paar dagen aan de Turkse kust te relaxen. Maar aangezien we inmiddels een abonnement hebben op het dagelijkse-wijzigen-van-onze-plannen, maakten wij rechtsomkeert en reden spontaan nog dezelfde dag met hen naar Griekenland. Zo hebben we tenminste één keer samen een stuk gereden op deze reis. 😉


%d bloggers like this: