Thailand . [part 2]

LONG WAY DOWN
(kleine hint naar Ewan McGregor’s 2e film) 😉

Bijna 2500km hebben we de afgelopen 4 dagen afgelegd. In een hoog tempo zijn we vanaf Chiang Mai in het noorden van Thailand naar Kuala Lumpur, de hoofdstad van Maleisië gereden. Zeker vergeleken bij ons treuzelreistempo sinds Laos (lees: oktober) was dat best even wennen. Elke dag kilometers maken, met één doel en één deadline voor ogen: de verscheping van onze auto.

Ja, de auto moet op de boot omdat we niet via de landweg naar India kunnen (Birma – aka Myanmar is de boosdoener, want daar mag je niet doorheen rijden). En ja we boffen. Want een auto verscheep je niet zomaar. Dat kost zeker 2 – 3 weken voorbereidingstijd en veel administratiegedoe en zenuwen en weinig tijd voor andere leuke dingen.
Maar in ons geval hoefden we alleen op tijd bij de haven aan te komen om de auto twee dagen later op de boot naar Chennai (India) te laden. Want het Zwitserse gezin dat we sinds Mongolië regelmatig tegenkomen, verschepen hun vrachtwagentje op een ‘flat rack’ waar nog extra ruimte over is voor – je raadt het al – onze auto! We delen dus laadruimte en de kosten. Wel een raar idee dat we straks in een vliegtuig gaan moeten stappen om de auto in India op te wachten. Vliegen, dat hoort toch niet voor overlanders! 🙂

Voor we uit Chiang Mai vertrokken, hadden voor ons gevoel nog zeeën van tijd en hebben we van alles en nog wat meegemaakt. De foto’s hieronder spreken grotendeels voor zich. Toen we echter eenmaal wisten, dat onze auto op maandag 8 februari naar India vertrekt, begon zich een nieuw gevoel op te dringen. Een raar en klein beetje melancholisch gevoel van ‘het begin van het einde’ van de trip. (Gelukkig hebben we nog 3 maanden de tijd om aan dat gevoel te wennen, hihi).

En dan begin je dus al beetje met terugkijken… Eén ding staat vast wat deze reis onvergetelijk maakt. Dat zijn de mensen die we onderweg ontmoeten. Bijna elke dag zit er weer een ‘parel’ of ‘engel’ of weet ik wat bij. Vrij vaak zaten er ook semi-locals bij. Dat wil zeggen, buitenlanders die in Azië wonen en veel te vertellen hebben hoe het hier aan toe gaat, maar tegelijk ook ‘onze taal’ spreken. Op de een of andere manier hebben we daar vaak heel snel een klik mee. En dan wordt het gauw zo gezellig dat we beslissen nog een dag te blijven. En daarna nog een dag en dan nog één. En zo voort. Zo zijn we al een paar keer gelijk een hele week ergens blijven hangen. En over iedereen kun je weer mooie verhalen vertellen. Te veel om ze allemaal hier op te noemen. Vandaar hier de toppers:

Meopar – een voormalig Thai boxer en nu trainer waar we gelijk meerdere dagen Muay Thai lessen hebben gevolgd. Wouter vond het zo gaaf dat ie gelijk 2 broeken heeft aangeschaft en in Nederland lessen wil gaan volgen. Toen we écht voor de laatste keer bij hem op privéles waren geweest, heeft hij zelfs bij hem thuis voor ons gekookt. Heel lief.
En we hebben onze auto naar hem benoemd! Ja, na 10 maand wereldreis hebben we onze auto toch maar een naam gegeven. Meopar betekent namelijk ‘zwarte panter’ in het Thai. Dus passend bij de nieuwe kleur van onze wagen. 😉

Uli (73 jaar) een arts uit Duitsland die ons op zijn scooter meenam naar een kliniek waar hij als acupuncturist werkt. Het is een semilegale kliniek voor Birmesen die zich voor een habbekrats in Thailand laten behandelen en daarna weer terug naar hun land gaan.
Nog nooit heb ik iemand ontmoet met zo’n levensverhaal. En hij zei dat hij ons nog maar een fractie van alles heeft verteld. Mijn oren klapperen niet snel van gekkigheid, maar bij zijn verhalen klapperden ze aan alle kanten. Op de vraag of hij niet een keer een boek wil schrijven over zijn leven zei hij dat hem toch niemand zou geloven.

Roberto, een erg leuke en gezellige Italiaan. Op dag 2 dat met hem afspraken bleek dat hij cameraman van onder andere de film Avatar is geweest. Hij was in Mae Hong Son voor filmopnames en de dag erop mochten we ook naar de filmset om te gaan kijken. Een toffe ervaring was dat. En uiteraard hebben we de dag weer gezellig in de kroeg afgesloten. 😉

Tja, en nu zitten we dus in Maleisië, krijgen amper wat mee van het land en zijn bezig met het verschepen: auto wassen voor de Indiase autoriteiten om te voorkomen dat ie tegen hoge kosten moet worden gedesinfecteerd, elke dag geld tot het max pinnen om de verscheping te kunnen betalen, hotel in India regelen – niet echt héél erg makkelijk zo op afstand, spullen ompakken, etc. Heel erg inspirerend allemaal… NOT.

Hoe dan ook, zondag gaat de auto op de boot, maandag vertrekt de boot uit de haven, dinsdag vliegen wij naar India en zaterdag komt de wagen aan in Chennai. Wat ons aan de andere kant van de zee te wachten staat, weten we nog niet. Maar we vinden het eerlijk gezegd best spannend.

1 Comment

  • 1. Tjalling  |  February 8, 2010 at 01:24

    Leuk verhaal Alex! En sommige van die foto’s roepen wat herinneringen bij me op 🙂 Ik ben weer terug in NL na een lange vliegreis (met veel vertraging), de reis zit erop, een nieuwe fase begint… Goede vlucht dinsdag en tot de volgende keer amiga!

    Groeten Tjalling

Trackback this post


%d bloggers like this: