Italië – Zwitserland – Duitsland

LIVE BERICHT ONDERWEG

Setting:
Het is héérlijk weer, we kamperen aan een meer in Italië op een camping. Maar één nacht slapen we tijdens ons verblijf in Italië lekker in de natuur (N42 15.472 E13 46.312 – kan het iedereen met een 4×4 aanbevelen!). Alle andere nachten staan we op een camping. Ik heb het niet zo op die campings, merk ik. Niet op deze reis tenminste. Het kost een klein vermogen, het vinden van een plek is alles behalve avontuurlijk en je moet een halve marathon lopen naar de wc en kunt niet gelijk naast de auto plassen (behalve héél laat ’s nachts als iedereen al slaapt, hehe). En als je naar die wc loopt, word je door alle mensen geobserveerd die met hun luie reet op hun campingstoelen zitten te niksen, omsingeld door hun tuinkabouters. Net een dorp met te veel sociale controle. Maar goed, het is wel leuk om 2 dagen op deze camping te ontspannen (want alle dagen rijden kan zelfs in Europa vermoeiend zijn), mijn boek uit te lezen, brasems te vissen en de weblog voor Griekenland te schrijven.

3 dagen later…
We rijden aan de oever van de prachtige Lago Maggiore. WAT is het hier toch mooi! De beboste bergen met hier en daar wat wolkjes doen me gek genoeg denken aan Zuidoost-Azië. Ik zit voor de verandering achter het stuur. Na een bocht rijd ik ineens af op een poort waarop Dogana Italiana staat. Verrast over hoe snel dat ging, denk ik nog: dus straks komt het Italiaanse douanegebied, moeten we bij de barrière stoppen, dan bij het volgende huisje onze identiteitskaarten laten zien, bij het 3e gebouw vertellen dat we écht geen drugs bij ons hebben en zo voort. Maar de volgende poort, 100m verderop, blijkt al de Zwitserse douane. Bij beiden worden we ongeïnteresseerd doorgelaten. Dus we hebben zo net twéé grensposten in welgeteld 10 seconden gepasseerd. WOW! Wat een ongewende recordtijd, vergeleken met de 1 à 8 uur die we normaliter nodig hadden. En wat ben ik ineens overrompeld over hoe snel het ging om weer in mijn thuisland te zijn. De tranen schieten me spontaan in de ogen. En weer ben ik helemaal betoverd over hoe mooi het hier is. Temeer het afgelopen nacht zo sterk heeft geregend dat alle watervallen in volle kracht over de rotswanden naar voren schieten. Ik kan met een gerust hart beweren dat Zwitserland één van de mooiste landen ter wereld is.

4 dagen later…
Alle Sfintesco’s zijn weer geknuffeld en hier en daar wat Zwitserse vrienden en bekenden ontmoet. Ons volgende doel: Bern. Of om preciezer te zijn: de Hofstetters! Ja, we konden het natuurlijk niet maken om hen in hun thuisland Zwitserland te missen, nadat we ze al in 7 landen hebben ontmoet op deze reis. Dus hebben we twee dagen overlanders-verhalen zitten ophalen over alle mooie en bizarre dingen die we samen hebben meegemaakt, het nieuwe berenpark in de stad bekeken en de onvergetelijke Zwitserse overwinning op Spanje gevierd.

2 dagen later…
In één keer van Zwitserland naar Groningen doorrijden, werd ons toch te extreem. Dus wij halverwege bij Katrin en Moni langs, twee grappige Duitse oerinwoners 😉 uit Ansbach, die we in India hadden leren kennen. We krijgen hun stamkroeg te zien, het lokale kasteel, eten de lekkerste broodjes uit de stad, bezoeken de nabije toeristische stad Rothenburg en ook hier weer: voetbal! Deze keer hebben we het genoegen om Nederland van Japan zien te winnen.

En nu!
Zijn we voor de laatste keer tijdens deze reis met Meopar op pad. Het aftellen is bijna klaar. Tien, negen, acht, zeven… Maar toch voelt het nog niet werkelijk. Vooralsnog zweven we in het reisgevoel. Dus terugblikken op hoe het voelde, kan nog niet. Dat komt later wel. Als er meer afstand is. Zwitserland mijn ‘thuis thuis’ zit al achter ons en Groningen mijn ‘thuis’ nog maar 534km voor ons. Een steenworp als je 65’000km gereisd hebt. Dit bericht wordt dus offline geschreven, laptop op schoot en af en toe een korte blik op de GPS. Het landschap hoeft niet meer constant te worden bewonderd, de weg is glad zonder gaten en er zijn geen kamelen te verwachten die in tegengestelde richting een kar over de weg trekken. Niemand rijdt meer toeterend naast ons en zwaait enthousiast omdat ie nog nooit een Nederlander door zijn land heeft zien rijden.

Voor iemand die in het dagelijkse leven zit en zijn leven met een agenda leidt, zal het heel concreet voelen als je zegt: het is vandaag zondag, 20 juni en om 18:30uur ben je in Groningen. Maar als je bijna 1,5 jaar hebt gereisd… kan ik je vertellen… dat je haast nooit weet hoe laat het is en welke dag het is. Alleen soms, omdat het nodig is om te weten of de ambassade of de winkels open zijn. Of hoeveel dagen je nog hebt, tot je visum afloopt. Of dat er thuis iemand jarig is die je zou willen bellen of sms’en. Maar eigenlijk heb je er nul gevoel voor. Waarom zou je ook? Het weer is anders, je dagelijkse leven is anders, alles is anders! En wat nou zo leuk is, is dat we dat beetje vage gevoel ook hier in Europa nog steeds hebben. Hoe we dat merken? Dat merken we wanneer iedereen vraagt “Wanneer komen jullie terug?” en wij dan denken: “Tja, wie zal het zeggen en wat maakt het uit? We zijn gewoon terug als we er weer zijn!” Dat ‘gedoe met tijd’ zijn we niet meer gewend. En plannen – ja, dat hebben we zéker veel gedaan. Dagelijks! Maar heel anders dan men thuis is gewend. En ja, het zal maar van korte duur zijn en we zijn het ook weer gewend. Maar nu nog even niet.

Liefs vanuit Meopar, on the road in Duitsland, waar de zon af en toe tussen de wolken doorschijnt en we later, over inmiddels 485km, bij onze laatste stop zullen aankomen. En we weten NU al een hele leuke overnachtingplek…

Alexandra, Wouter & Meopar

PS Als jullie willen, mogen jullie ons nog met vragen bekogelen. We zullen bij het eindbericht vanuit Nederland alle (vaak gestelde) vragen beantwoorden en verheugens ons in het bijzonder op de ongebruikelijken! 😉

.

.

Advertisements

3 Comments

  • 1. Ingrid Nieuwenhuijse  |  June 23, 2010 at 08:35

    Oh wow Alex, nu kom je echt terug… Ik zal je verhalen, de foto’s en mijn daardoor steeds weer opvlammende verlangen naar reizen missen! Ik kan dit jaar zelf niet ver weg gaan, ik ben aan het sparen vanwege een te kopen huis, maar mijn interesse in Zwitserland is door jullie blog gewekt. Het is mooi weer nu, dat vind ik fijn voor jullie. Welkom!

  • 2. Hanneke van den Heuvel  |  January 27, 2011 at 12:29

    Dag Alexandra,
    Kwam jouw naam tegen bij een reactie op een artikel op de managementsite. Kon het niet laten om even een teken van leven te geven. Ben benieuwd te horen hoe het met je gaat.
    De Borg – wij kennen elkaar van het afdelingshoofdentraject – is inmiddels gefuseerd met ‘t Gooregt. Organisatienaam nu ZINN>
    Ik ben in deze organisatie hoofd Opleiding en Arbo geworden en voel me in deze deelgebieden van P&O zeer thuis.

    Hartelijke groet,

    Hanneke van den Heuvel

  • 3. autos  |  March 31, 2011 at 12:30

    Ik heb asfintesco.wordpress.com gevonden via Google. Gaaf gemaakt! Ik hoop zelf ook zo een template gebruiken.
    Wat heb je hiervoor gebruikt?

    Groetjes,
    Deb

Trackback this post


%d bloggers like this: