Iran (voor de 2e keer)

WE MOGEN WEER!

Rechts rijden
Na 5 maanden links door Thailand, Maleisië, India en Pakistan te hebben gereden, was het in Iran weer de bedoeling dat we rechts gingen rijden. Dus we dachten: vooruit dan maar! 😛 Ik vond het als bijrijder best een grappige gewaarwording dat je soms opkijkt (ja, als navigator zit je met je neus toch wel vaak in de kaarten en de gps te koekeloeren) en dan opschrikt omdat je in het eerste moment denkt dat je aan de verkeerde kant van de weg rijdt. Maar goed, we zijn nog jong en flexibel (haha) en zijn dus inmiddels weer prima gewend aan het good-old rechts rijden.

Lichtelijk beschaamd toegeven dat we Persepolis alwéér hebben gescipt …
Persepolis ligt vlakbij de stad Shiraz en staat in Iran even bekend als de Eiffeltoren in Parijs, of de Acropolis in Athene of de Golden Gate Bridge in San Francisco. Naja, zo ongeveer tenminste. En ja, we hebben net zoals vorig jaar onvoldoende tijd gehad om deze prachtige antieke stad te bezoeken. Tijd gehad, tijd gemaakt… Misschien zijn we gewoon te weinig fanatiek om oeroude must-see’s te bezoeken om ze te kunnen afvinken. Je ziet van tevoren toch overal op foto’s hoe her er uitziet. Dat neemt vind ik een groot deel van de verbazing weg helaas. En soms is iets in het echt ook stukken indrukwekkender dan op de plaatjes en kom je haast niet meer bij van de verbazing over alles wat de gids te vertellen heeft. Maar op ons maken dingen meestal meer indruk wanneer we ze niet verwachten. Dus een mooie vogel bij het ontbijt in de natuur (was het nou een bontspecht of niet?), een krakkemikkige ruïne die ineens achter een heuvel opduikt of een spontane ontmoeting met een enthousiaste dorpeling waarmee je probeert te communiceren. Onvergetelijk! En wie vraagt je nou of je in Iran wel in de Zagros bergen bent geweest? Waaat, ben je daar nou NIET geweest?? Nou, die MOET je echt hebben gezien, anders heb je in Iran echt iets gemist… 🙂

.

Vloeken over Iran
Deze keer ging het sms’en verbazingwekkend goed en nagenoeg alle berichten schijnen te zijn aangekomen. Dus daar was nix mis mee deze keer. Misschien was het vorig jaar zo vaak mis gegaan omdat we er vlak voor de verkiezingen waren. Ook het verkeer konden we veel beter aan dan vorig jaar. Waar 2 maand door India rijden niet allemaal goed voor kan zijn… En van de saaie kebabs die je overal krijgt, hadden we eigenlijk ook geen last. We hebben gewoon of zelf gekookt of van het buffet bij ons geweldige hotel in Yazd gegeten. Ja, zelfs het hoofddoekdragen ging wat beter mede doordat ik het veel minder serieus nam dan vorig jaar. Met name tijdens het rijden droeg ik alleen een minihoofddoekje of een capuchontrui. En als we weer door steden reden of ik ergens uitstapte, ging ik me uiteraard netjes verkleden. Dus dat ging allemaal eigenlijk prima. Waar we deze keer helemaal gek van werden, maar dan ook echt helemaal gek, waren de militairen en de politieagenten. Voor Wouter een reden om nooit meer naar Iran te gaan, voor mij iets minder extreem. We hadden vooral bij het begin en aan het einde met ze te maken. In het begin van Iran reden we door de regio Balouchistan. Dus net zoals in Pakistan kregen we escorte. En aan het einde bij de grensovergang naar Turkije.

Noem het een autoriteitsprobleem, maar de onvriendelijke en tijdrovende manier waarop we zogenaamd beschermd of gecontroleerd werden, haalde ons echt het bloed onder de nagels vandaan. De druppel kwam toen we bij de 3e escorte-overdracht (we hadden in Iran nog maar 100km gereden en wilden toch wel heel graag verder rijden) welgeteld één uur hebben moeten wachten op de nieuwe escorte, om vervolgens te horen te krijgen dat ze de hele tijd in het politiekantoor aan het lunchen waren geweest en we daarom hadden moeten wachten op een stel macho’s dat vervolgens maar 15km met ons verder rijdt tot de volgende escorte (die er uiteraard ook nog niet is maar eerst nog ergens vanuit de woestijn moet komen). Grrrrrrrrrr!

Kortom…
…. was het best bijzonder om een land als Iran als minder exotisch te ervaren puur doordat je er voor de tweede keer bent. Maar dat maakte het niet minder leuk. Want behalve bovengenoemde vertegenwoordigers van de regering (da’s toch netjes uitgedrukt, of niet?) heeft Iran een prachtige natuur, hartelijke mensen, goedkope diesel en magnifique antieke gebouwen te bieden. Een paradijs voor overlanders dus! Ik denk dat ik er toch nog een keer heen ga. Wie gaat mee?

Advertisements

%d bloggers like this: