India . [part 1]

INDI-JA OF INDI-NEE?
En toen waren we India…
Na een dikke week zweten in Maleisië (Kuala Lumpur) om onze auto verscheept te krijgen, zijn we nu plotseling in India. Slechts 2,5 uur vliegen van Kuala Lumpur naar Chennai (voorheen genaamd Madras) in India, maar een wereld van verschil. Alles is anders hier… alles!

Van Maleisië kunnen we zeggen dat het behoorlijk westers is, moderne en goed onderhouden infrastructuur, hoogbouw, luxe hotels en kantoren en een modern wagenpark. Maleisië is een stuk duurder vergeleken met Laos, Cambodja en Thailand.

Chennai - Mamallapuram - Puducherry - Alundur - Kodaikanal - Munnar - KochiDe overgang naar India is vanaf Maleisië is enorm groot. Plotseling sta je in een land waar het 24 uur per dag 7 dagen in de week chaos heerst waar niemand last van schijnt te hebben. Het is overdag intens druk en lawaaiig op straat vooral in steden, maar ook in kleine dorpjes. Er gebeurt van alles… er lopen mannetjes over straat die karren duwen met eten of kruiden, toeterende bussen en trucks, ossenkarren, kippen, geiten, fietstaxi’s, brommertaxi’s, koeien en nog veel meer. Dit alles loopt, rolt en rijdt gewoon door elkaar heen… Bussen en trucks hebben de meeste macht in het verkeer. Ze rijden bijvoorkeur midden op de weg en toeteren iedereen aan de kant. Na de trucks komen de grote auto’s zoals die van ons, na de auto’s komen de motorfietsen, daarna fietsers en wandelaars. En oh ja, de koe heeft altijd voorrang! Het rijden in India is niet altijd een pretje… zeer onvoorspelbaar en traag maar een onvergetelijke ervaring op zich.

Behalve druk en chaotisch is India ook heel kleurrijk. In India dien je je als man netjes te kleden met overhemd en je haren bijvoorkeur in een zijscheiding te kammen. En je lijkt als man in India niet mee te tellen zonder snor. Echt bijna elke man heeft hier een snor. Ook lopen vele mannen rond in een broek met wijde 70’s pijpen en een soort van Elvis kuif die regelmatig gekamd en ingevet wordt met old-school Brillcream, haha! De vrouwen lopen rond in velgekleurde sari’s (of in ieder geval ‘iets’ met veel stof dat wappert) en veel gouden neusringen en andere glinsterende snuisterijen. Veel huizen hebben een mooi kleurtje… geel, groen, roze, blauw of paars. Het kan en mag allemaal. Wat ook heel kleurrijk is in India is het vele (zwerf) afval. Georganiseerde afvalverwerking lijkt hier niet te bestaan. De mensen flikkeren alles gewoon op straat of in de berm totdat iemand het op een bultje veegt om het vervolgens in de fik te steken, gewoon midden in de stad… Who cares?

Het eten in India is tot nu toe een feest, in ieder geval hier in het zuiden. Vooraf waren we huiverig. We hadden de horrorvoorstelling van dagen lang op de plee zitten onmiddellijk nadat je de eerste beste hap eten binnen hebt. Maar onze ervaring met het Indiaas eten is tot nu toe prima. We houden ons in leven hier met heerlijke chapati’s. Dit is een lap deeg die veel weg heeft van een pannenkoek. Deze pannenkoek eet je – zoals veel andere dingen – met je hand, en wel met één hand! Je scheurt een stukje af, rolt ‘t op, haalt het door een van je curry’s en schuift het vervolgens met rechts naar binnen. Niet met links dus. Je linker hand gebruik je niet om te eten in India, want die wordt door de geen-toilet-papier-maar-water-gebruikende-Indiers gebruikt om hun bibs mee af te vegen. Men vindt het hier daarom ‘bah!’ als je bepaalde dingen met je linker hand doet.

Naast chapati’s (Wouter’s favoriet) eten we ook vergelijkbare maar natuurlijk totaal verschillende platte broden/pannenkoeken: rava dosai (Alexandra’s lievelingsgerecht – vooral die met de cashewnoten), porotta’s, rotti’s, naan brood en ga zo maar door. Je krijgt je eten niet altijd op een bord trouwens. In sommige restaurantjes krijg je een halve meter bananenblad op je tafel. Dit blad is je bord, hierop scheppen ze een paar lepels rijst en je curry-prutje, met rechts boetseer je een mooi hapklaar brokje en dat steek je in je mond. Net als een aap. We drinken chai, koffie en veel water. Bier of andere alcoholische drankjes zijn tot onze verbazing maar moeilijk te krijgen in India. Je moet echt gaan vragen naar de dichtstbijzijnde ‘slijterij’. Want zelf zouden we die hutjes amper herkennen tussen alle andere winkeltjes, kioskjes en zo. Hoe dan ook, tot nu toe zijn we nog nooit ziek geworden van het eten hier. We hopen dat het zo blijft!

Dus… Indi-ja of Indi-nee?
Laten we het zo zeggen:

NEE
* alleen als vrouw over straat (heel irritant om voortdurend te worden aangesproken door kerels die met hun avances nog minder origineel zijn dan bij ons 14-jarigen…)
* getoeter (qua volume niet zo erg als in China, maar de frequentie is om gek van te worden)
* accommodatie – “oh, you want CLEAN sheets?”
* in het openbaar plassende en poepende mannen
* de kraaien in Kochi – hoe kan een stad aan zee geen enkele witte meeuw maar duizenden zwarte kraaien hebben?

JA
* het schattige hoofdschudden (anders dan ja of nee) van Indiërs als ze beleefd doen
* talen. Vond het in het vliegtuig naar Chennai raar dat de stewardessen (eh, flight attendants) allemaal Engels spraken. Maar toen ik hoorde dat er in Chennai en de omringende provincie de taal Tamil (zelfde als op Sri Lanka) wordt gesproken en dat er in de rest van het land 18 officiële talen en meer dan 1000 dialecten bestaan, snapte ik wel waarom veel landgenoten niet anders kunnen dan in het Engels met elkaar te communiceren. Wel even wennen is hun uitspraak. Ben je net het Aziatische inslikken van allemaal klanken gewend, is het weer tijd om de snelle wanna-badda-coddi klanken te ontsleutelen. 🙂
* overvolle tuk-tuks die schoolkinderen naar huis brengen
* kioskjes met een ouderwetse betaaltelefoon voor mensen die geen eigen telefoon hebben laat staan een mobiel
* mannen met rokken, of eigenlijk zijn het doeken die ze om hun middel binden en die ze of tot op hun knie of tot de grond laten hangen. En tijdens het lopen draperen ze de boel om de 200m opnieuw.
* de diepzinnige gesprekken met passanten op straat: “Hello sir! Where are you from?”
Chavara, a magazine designated for young Christian Indians around Kochi who want go find a suitable marriage partner* tijdschriften en websites voor jonge Indiërs die graag gearrangeerd willen trouwen. Anders dan via dating-websites in westerse landen, is het de bedoeling dat de man (samen met zijn vader) de familie van een leuke meid thuis gaat opzoeken. Als het niet goed bevalt, zoekt men weer verder. Soms wel 10 keer, tot er een passende partner gevonden is, waar ook de schoonfamilies het goed met elkaar kunnen vinden.
* reclame slogans. Het is soms echt te komisch voor woorden wat voor leuzen worden bedacht om een product of dienst te promoten. Mijn favoriet tot nu toe was voor een restaurant: “Never trust a skinny chef” (Vertrouw nooit een dunne chef-kok). Ik kan elk reclamebureau aanraden een Indiër in dienst te nemen. Creatieve en hilarische uitspraken gegarandeerd!

Zo, we blijven nog ongeveer 1 maand in India. De komende paar dagen zijn we nog in de provincie Kerala aan het strand in het plaatsje Kochi (Fort Cochin). Daarna cruisen we noordwaarts naar Goa en in ieder geval New Delhi (ivm onze laatste twee visums voor Pakistan en Iran). We hebben tot nu toe bijna 50.000 km gereden en nog… laten we zeggen +/- 15.000 km te gaan. We zijn dus op de terugweg, haha… Tot gauw!



Advertisements

1 Comment

  • 1. Jakob Jan en Boukje  |  March 9, 2010 at 17:22

    Hey Alexandra en Wouter,

    Super super cool om jullie website door te lezen en te kijken. echt heel mooi alle filmpies en alles er op en er aan, mooie foto’s noem maar op. heel erg gaaf!

    Echt wel een droom van ons om nog veel meer te zien en te beleven van de rest van de wereld, wat jullie doen, supergaaf! Echt onder de locals en de cultuur proeven, soms van balen en blij zijn met je eigen of juist weer niet.

    Heel erg veel succes en natuurlijk plezier met jullie trip! jullie kunnen nu ook zo naar Zuid Afrika reiden, of niet? zien we jullie daar?

    groeten, Jakob Jan & Boukje, Manoah en Jiddo

Trackback this post


%d bloggers like this: