Griekenland

HET MOET NIET GEKKER WORDEN!

Ik zou eerlijk gezegd niet gauw op het idee komen om iemand die naar Griekenland op vakantie gaat te vragen erover op zijn weblog te schrijven. Het zal wel allemaal over stranden, witte huisjes met turkooizen kozijnen en een heleboel feta-kaas gaan. Dus ik kan me goed voorstellen dat jullie deze keer minder wilde verwachtingen hebben dan toen we bijvoorbeeld door Pakistan zijn gereisd. Maar, ook tot onze eigen verbazing, waren onze avonturen de wereld nog niet uit! Al was het wel wat anders dan tot nu op deze reis.

Om te beginnen de terugblik: we zijn er net achter gekomen dat we 4 weken in dit land hebben doorgebracht, maar dat hadden we toen helemaal niet door. Onze tijd in Griekenland ging gevoelsmatig heel snel en onwerkelijk voorbij.

We zaten eerst een paar dagen op een camping in Alexandroupolis (dichtbij de grens van Turkije) en hebben sinds weken eens weer al onze mails beantwoord, de administratie gedaan en weblogs van andere reizigers gelezen. Bij het Griekenland-reisverslag van overlanders-vrienden las ik over het eiland Samothraki. Na even opzoeken waar dat eigenlijk ligt, bleek dat het om het eiland pal tegenover ons ging waar we er al dagen tegenaan hadden gekeken.

Dus wij er de volgende dag op de veerboot naartoe, zonder al te grote verwachtingen met alleen het plan om lekker in de natuur te kamperen. Naja, ook al hadden we op de camping willen staan, had het niet gekund, omdat ie nog niet open was. Dus wij kwamen precies op het juiste moment aan. Namelijk nét voor het zomerseizoen waar het al lekker weer was én je nog overal ongestoord kon kamperen zonder dat de politie moeilijk komt doen. Zodoende hebben we verschillende overnachtingsplekken op dit super mooie en kleine (12 x 25km) eiland uitgeprobeerd en hebben we op denk ik op 95% van alle wegen gereden. Toen we op zoek waren naar de 4e overnachtingsplek, kwam ineens een man uit het bos te voorschijn en gaf aan dat we met hem mee moesten gaan. Met handen en voeten, want hij sprak alleen Grieks en wij niet.

Kyriagos, of Mister Special hoe wij hem later noemden, bleek al langer in dat bos te wonen. Misschien wel een paar maanden, misschien al een paar jaar. Wie zal het zeggen? Een heel imperium had hij daar gecreëerd. Nou ja, da’s misschien beetje overdreven. Maar je kon echt zien dat hij het allemaal goed voor elkaar had in dat bos vlak bij de zee. Tentje, hangmat, vuurplaats, mandje met allemaal kruiden en sausjes, een douche-constructie, een tafel en wat stoelen. En dan het eten! We zaten nog maar net op een stoel toen hij ons overheerlijk eten aanbood. Gewoon zomaar. En blij dat hij werd toen hij zag hoe we lekker we het vonden. Het hoogtepunt waren de reusachtige, ingemaakte vijgen als toetje. Het was gewoon een feest van smaak dat er in je mond plaatsvond. Hij liet ons zien dat hij er een heleboel potten van had. Wij vermoeden zelf gemaakt. (Bij het afscheid hebben we trouwens een pot meegekregen. Dus wie nieuwsgierig naar die vijgen is, laat maar weten zolang we ze nog voorraad hebben). 😉

En zoals we bij alle nieuwe mensen die we op deze reis ontmoeten, gingen we op ons gevoel af. Kun je die persoon vertrouwen of niet? En ons gevoel zei vrij snel, hij doet wel beetje gek, maar is in wezen een goeie kerel. En zo besloten we om onze auto naast zijn plek/gebied/zone neer te zetten en daar te overnachten. Van twee nachtjes werden het al gauw vier. En uiteindelijk hebben we een hele week daar gestaan, bij die wilde man, en dikke lol met hem gehad. We konden weliswaar amper met hem communiceren, maar dat maakte het ook weer leuk.

Op de tweede dag nam Kyriagos ons mee op een wandeling naar mooie watervallen om te zwemmen. Zonder enige gêne trok hij steeds meer kleren uit, brulde luid naar andere mensen en dieren, en uiteindelijk stond hij poedelnaakt op een meterhoog klif en sprong in het ijskoude water. Wandelende toeristen die we onderweg tegen kwamen, keken beetje verbaasd naar hem en ons. Maar aangezien er veel hippies op Samothraki komen, vonden ze het ook weer niet al te choquerend. Vervolgens liet hij ons de locale ‘hot spring sauna’ zien. Een schattig hutje met een bad vol speciaal warm water uit de berg (met o.a. zwavel) waar je gratis in kunt. Later hoorden we dat er ’s zomers soms tientallen mensen bij het hutje zitten te wachten op hun beurt om in het badje te mogen zitten. Maar toen wij er waren, was er verder niemand. Dus het voelde allemaal heel ‘special’, kan ik je vertellen.

Tja, en zo vloog de tijd voorbij met nog meer overheerlijk eten (bv. door Kyriagos zelfgemaakte verse inktvis), barbecues, ontmoetingen met andere hippies, kampvuurtjes en ga zo maar door. Heerlijk! Wat ons ook opviel was dat doordat wij vrij relaxed en nuchter op Kyriagos zijn gebrul en gek gedoe reageerden, dat hij steeds rustiger werd mettertijd en ook – tenminste als alleen wij twee aanwezig waren – niet meer zo aanwezig probeerde te zijn. En bij het afscheid werd er flink geknuffeld, want woorden hadden we niet veel. We hopen hem beiden weer te zien als we terug gaan naar Samothraki. En hopelijk spreken we dan iets beter Grieks of hebben we een tolk bij ons om toch nog achter te komen hoe hij nou op dat eiland verzeild is geraakt…

Toen we Samothraki verlieten, reden we door naar Athene. Een groter verschil kan je binnen Griekenland haast niet hebben! (Op Samothraki leven ongeveer 1300 mensen en in Athene 5 miljoen.) Doel: Electra bezoeken! Zij heeft na 7 jaar in Groningen besloten om weer terug naar haar geboortestad te verhuizen. Dus naast een beetje sightseeing (een héél klein beetje maar), hebben we vooral de tijd met haar en haar vriend Vasillis doorgebracht. En ook hier weer een heel relaxte tijd van gemaakt. Het was een bijzondere week vol Griekse koffiefrappé’s, gesprekken over dé crisis, anekdotes over onze reis en bovenal: een heel vertrouwd gevoel dat je hebt als je met goeie vrienden bent.

En zo verlieten we na 4 weken Griekenland op weg naar huis. Twee routes lagen voor de hand: rechts of links van de Adriatische Zee omhoog. Maar de keuze was snel gemaakt. Want als we via Albanië & co. waren gereden, hadden we de EU weer verlaten en hadden we onze paspoorten moeten laten zien. En daar hadden we nou beiden totaaaal geen zin meer in. Wat dat betreft, is ‘t voorlopig even goed geweest met reizen. Naja, heel even maar. Dus we kozen ervoor om een boot naar Zuid-Italië te pakken en dan langzaam naar het noorden te rijden. Zo brachten we de laatste nacht beetje schipperend tussen Griekenland en Italië op het water door, aan dek van de veerboot tussen twee campers. Ook voor Meopar was dat onvergetelijk!

.


%d bloggers like this: